17.12.06
Kiffer sur les troubadours
Du temps des Troubadours, l'ortograf du français n'été pas tant stricte, comme un été de liberté, on pouvait écrire le même texte avec des orthographes diverses pour les mêmes mots, on s'en fouté, on aimait bien mettre des z à la fin des motz par exemple, juste pour la décortz, pour rigoler, pour le fun, pour la calligraphie, ct comme une fresca décorative sur un mur amb jòia... Tro cool, en plus les troubadoors n'écrivaient pas en français ct en occitan au Moyen-Age mais même pour ceux qui écriver en français, ct cool oci, tou sa pour dir ke si vou voulez écrir en texto sur ce blog, sa le fé, copyright les Troubadours ! C le droa d'écrir pour tous en liberté et sans le sens de la fôte, revenon a avan le roi-soleil et a avant la Star Académie que créa Richelieu comme chacun le sait. L'orthographe du français, c trankil. Pour ceux qui veulent écrire dans la langue des Troubadours, son lei benvenguts e an la poussibilita de se causi soun biais, aqui tanbèn, lou tai es dubert...E òsca a n'aquelei que fagan de dècas o quasi ges, òsca en totei... levat lei tòtis !
18.12.06
Lo fuèc
Fa parpelejar Dàvid, n'a plen leis uèlhs, lo fustier d'aquelei belugas de Mid-Winter. Lo fuèc, l'an començat despuei una ora, abans lo calabrun. Lo temps qu'es sec va permete. Li son toei quasi, mai de trente ivernants, acampats aqui davans e meme tè, Dede, tres pèus de camba, vaqui lo cuòu... que se tirassa dins son trelhis emporcassat, totjorn un pauc empegat lo tipe, pas empegat coma una ròssa nani, puslèu entre lei dos e tant coma es espelofit, sembla que venga de nasejar aqueu. Es ansin, a la cara d'un que vendriá de sòrtir d'unei linçòus amochonats, lo beligaudàs ! E festeja que festejaràs…. La fèsta durarà la setmana dins l’iscla ais antipòdis, la sant-joan abans que la mission bassacula dins l’autra mitat de l’ivernatge, lei darrierei siei mesadas d’una annada.
-Començavi de me gelar aqui…lança lo fustier en risent sota.
-Te gelar, pasmens la Mid-Winter te rescaufarà, colhòsti, vai, avem pas de se planhér ! li respònd una vòtz que ven d’esquina, una vòtz que se trufa.
Per dire lo verai, Dàvid es a galejar coma de costuma e beleu un pauc mai, es a trefolir. Mid-Winter : la tradicion subantarctica que destimborla lo temps e lo temps es pas marrit, desvariar a de bòn lo relòtge ben reglat, abolir la mecanica ben onchada de la regla, aquò li plais, es mòugut, lo tipe ! Son au cratèri Dumàs, lo mai pròche dei bastiments, lo fuèc dau crateri fa lo bèu-bèu e la copa es a se reviscolar...Una boca que bada, que se vòu noirir de totei menas de ravans, empassa qu’empassaràs de tròç de vièlhs containers a mitat esclapats (fan miranda aquelei qu’eran emplits deis afaires d'ivernants, manda lei dins lo bedelet cremesin), de pòsts ablasigats de segur, ne'n vòs, ne'n vaqui o lei tombadas de mostequièras. (Dàvid ven de lei montar ai fenèstras dau bastiment -Skua-), tot çò que se pòu cremar es engolit dins lo trauc de la copa Dumàs dei parets pecaire, a mitat escrancadas. Es estat sacrificat a còps de bulldòzer per betumejar, lo Dumàs, adièu Berta. Ansin, lei pistas qu'an fachas a l'entorn de la Cala venon d'aquest clapier...
Es coma un temps d’autone mai sensa fuèlhas mòrtas. Lo vent que fa sei tiblas, un cèu que s'ennivolis. La fresquièra d’un mes de novembre coma a Marselha e lo rebat d’una mar ersejanta mai tant terna, tant grisa que sembla de rèire-lutz. Austrau, l’espaci, ai confinhs d’un anticiclòne que sa talvera es tant encargada de nius. Lei meteòs qu'an sa nisada sus l'iscla, dison que son d'estratòcumulus. Lei nivas. Coma dire l’espaci, aqueu d’eilamont, un cèu sensa raras, puta, que regarda dins lo blu la planèta blua, una planèta tapada d’aiga per màger part. L’iscla, a l’encòp lo barometre dau climat e l'etalon dau temps que resquilha...
Aquelei tròç de basalte tant estranhs a l’entorn dau fuèc semblan a de frejaus, de tròç merdejants, tant dirai torcejats, de lava fonduda emai calhada, aquò pega perfiech a n’aqueu fuèc tant arderos que cracineja en mandant de belugas d’amont que fan de la nuèch un flambejar e dau calabrun, sa bessoniera. Son aqui davans, toei leis ivernants quasi, acampats davant lo cratèri adès reviscolat, un pauc nets, d’unei enfantolits, aquestei monges insularis, toei volontaris, esbarlugats qu'esbarlugats. L’aflat dau fuèc pivela, sa caud que rima, qu’embelina…Lei caras masculinas venon rojas, rebats de copas color lingosta. Lei fonsors ne’n son clafidas.
Aqui lei mestiers, son gaire gaire, una ponhada, lo casting, pas mai. Beleu que fa pas mestier mai...L'un baileja, fa ofici de pòrcfect, es lo Rei dau Bòsc de Filicàs, aqueu fòrça que quand caga, a un ajonh, lo metge qu'es aqui per lei maganhas, de còp, fa pas fauta un metge en mitan isolat. Puèi l'a d'equipas : lei dieselistas per faire lume, lei meteòs per regardar lo nivolum, lei maçons que fan de betum, lei geò-fisicians que mesuran tot un fais de causas o encara aquelei que s'entrevan dei transmissions e lo pareu de cosiniers que son de lònga en aias a la calor de sei forneus...Per completar lo tableu, lo casting, n' i a que fan lo prètzfach en solitari : lo fornier, lo fustier, lo maselier, lo plombier, l'òrnito, l'electrician, lo magasinier, lo serviciau , lo garagista e lo menaire dei trabalhs publics. Vaqui toei leis especialitats deis ivernants. Pas mai !
Isclas australas, subantarcticas, sota lo Tropic dau Capricòrn, ai confinhs de l’ocean austrau circumpolari e de l’ocean indian, dins son sud, agacha una mapa tot d’un tèmps, avisaràs. Ara, es coma Carnavàs, belèu Novè qu’es lo mitan d’ivernatge, lo sòustici farà passar tota la mission dins lo carivari. Un folastritge. Ara, se chauma, cadun…levat aquelei que son obratge se dèu faire de contunh coma Guilhem, l’observator dau temps, un pauc agantat au galet que deman, se levarà mai au pichòt matin, coma fa a de reng cada jorn cadun de sei colègas, mandarà la meteò au malhum mondiau, un messatge, un chifratge un pauc de mau-comprendre. …
19.12.06
Emboligol
C'est quoi ce pseudo un peu zarbi ? Tout simplement, -nombril- en occitan, joli non, un clin d'oeil car je sens que ma petite personne prend beaucoup d'importance ces temps-ci... C'est peut-être un peu pareil chez toi, non ? J'aimerai te proposer quelquechose pour t' aider mais comme dit le sage, je n'ai rien à proposer. Et si les égos boursoufflés que je vois tant chez les autres n'étaient qu'un reflet parfait de mon emboligol, de mon nombril, de mon propre égo : il me faut traverser les méandres de cette tyrannie du moi.
30.12.06
Un piercing per emboligol
L a mis un piercing accroché dans l'épiderme, juste au dessous de son nombril comme pour combler cette cavité si gracieuse, l'ondine, ce brillant scintille au dessus, au dessous, nombril-bijou et je pense aux femmes du Rajasthan dont les joyaux rivés au corps m'annonçaient déjà ces rivages nouveaux, ceux d'une sensualité indienne, piercing de Jaipur, emboligol de Marselha...
02.01.07
Mid Winter
Aquela fèsta, semblan qu'an raubat lo tresaur de Rackam lo Rotge !
-Per Mid-Winter, s’anam toei desguisar e farem dau refectòri un Lidò, anatz vèire un pauc, sarà una festassa, vos dieu qu'aquò, lo Lidò de la mission 32 …mandèt un jorn a la cantonada, Jef, lo cuistòt. Una gaug per leis ivernants de lo veire trefolir ansinaquest angel bofareu.
Era de vèspre, au sopar, degun quincava pas que degun auriá vogut li faire rebuta pasmens lo Lidò... Mancava jamai d’idèas lo Jef, una clòsca clafida de pantais, pusleu perfum de Paris, de la fusta Folies Bergères e New French-Cancan bota aqueu Jef, un que farà jamai la lenga de serp, bravàs que non sai, lo tipe. Un ivernant, Rogier, lo meteò que de Paris, se ne’n trufa coma de ma grand la bòrnha, dau Lidò, n'aviá jamai ausit parlar.
Bota, l’endeman, Fil animava lo dejunar e lo mond s'estraçavan de rire : auriá ben mandat un rotàs quand Jef prepausèt aquò, un d’aquelei rotàs que leis elefants de mar ne’n son d'especialistas a la Cala e que te balhan de còp una odor de trefons de garganta qu'es un poëma a de bòn... Mai cosina amb tant de gaubi lo Jef que voliá pas li faire pena.
Rota que rotaràs, es lo picar de la dalha. E vòc, un cosinier que se desfonsa per ben regalar son mond ribon- ribanha, se conei qu'es una vòtz que pesa dintre la comunautat insularia, es ben mai qu'una vòtz d'alhors : sei trochas norvegianas, seis carns onchosas de braus, sei mokàs d’anniversari, sa cosina a la crema emai son biais risolier, son gaubi sempre lest de s’estropar lei braç, tot aquò fa mosca. Ansin, l'alhòli montèt, siguèt seguit per una bòna partida de la mission.
Leu, lo refectòri prenguèt d’er dau cabaret parisenc, quand fau figurar, figuram...Lei parets, leis an clafidas de papafards cremesins, l'a de lutz d’en pertot. Tot aquò pampalheja qu'es pas de dire, fan de garri-babau sus lei muralhas pron que la nuèch de Mid-Winter fague miranda. Meme lei pus reborsiers an pas tròp agut de besonh de se faire peçugar per la cravata, an participat, li fa ren que siegan pas tant pipats per aquest afaire de Lidò, an seguit la locomotiva en rota e -
-Vendràs un pauc au bar amb n'autrei ? Siás totjorn pegat a tei pòrta-vista...
-Avem de comptar lei daufins, lei balenas quand n'i a e mai que mai leis aucèus, es per la sciència !
Ansin, despuèi, li digueron -La Sciència- en se trufant. Fau apondre qu'abans Mid-Winter per dire lo verai, de plumas cerca-garrolha s’eran descadenadas dins lo jornau locau animat per leis ivernants, (enfin lei ? Mai que mai un...) -Le tarin de l’otarie tarée-, dins lo numerò especiau -Coma organizar Mid Winter ? -. Fil, rebèle dau pè forcut, a l'encòp plombier, informatician e l’animator dau jornau, totjorn tant pica-pebre mandava de fions. Bota Jef gratava camin sensa tròp parlar d'aquesta pròsa onte aqui dedins, cadun ne’n preniá per son còmpte subretot lei chiefes. Fil preniá seis aises. Argumentava qu’aquesta idèa esque que siegue, que la vida subantarctica aviá ges de besonh de colhonitges ansin, que la fèsta promiera era dejà d’èstre sus una iscla au sud de l’ocean indian amb la companhia d’aubatròs, d’otarias e d’elefants de mar e que lo besonh de se desguisar en pofiassas e de se faire lo film dau Lidò, faliá laissar tombar. E fin finala escandalizèt son mond, aquel empura-gaveus, mai que mai quand escriguèt dins lo jornau que lo metge fariá mièlhs d’aprendre lo tangò au cap de district que sembla una aranha desarticulada. E aqui, aviá passat l'òsca. Fil, aqueu mostre, un galapian dau gròs grum...Per astre, d'esperits amancits coma Dàvid, li digueran d’arrestar subran de tancar lo patis. E aqueu de son biais galejareu, pauc a cha pauc abauquèt lei garrolhas que començavan de s'empurar grave a n'un moment (lo cap de district s'era talament encanhat un jorn que voguèt afretar un bateu per remandar aquest gabian de Fil a Paris). Ansin, lo fustier capitèt de far virar la colèra en rigolada e lei bruchs s’encaleran.
Per lo còp, lo sòustici a la sabor dau deliri dau cosinier, ben ben estampilhat Lidò d'aquesta nuèch de sant-joan que lei ivernants faràn ribòta. Defòra, lo ceu s’es ben tapat , blasineja a la parisenca que va ben per lidolejar amb lo vent que bofa pron fòrt e que fa venir lo blasin de galis. L’ocean erseja amb d'anar-venir ben sincopats mais sensa tròp d’auçada, un temps pas ben caud, pas ben freg nimai, un temps austrau…
E de que fan la mission ? Leis ivernants se son fachs un pauc artistas d'esperelei, se son adobats d' espectacles que entre cada plat, cadun a agut idèa d’una causa, a montat quauquaren a la sièu sauça e per començar son sieis de french-cancanejar, lo mini-tutù, l'an tapat a de bòn (aqueu qu'a aduch aquò, faliá dejà que li pensèsse quand empliguèt lei cantinas...) e dançan sus la musica d’Offenbach. Leva que levaràs la gamba…
Pedrò, lo magasinier s'es rasclat sa barbassa de profèta, a cargat lo rimel, de rogineu ai labras, rotge que rotge e assaja de dançar coma au Crazy Horse Saloon. Leis autrei se regalan que sensa barba ven malaisat de lo remetre. Bota son tant gaire, leis ivernants, que leu tombarà l'anonimat, d'aquel arlèri…Entre aquest french-cancan desconant e trans, mai que trans d'alhors e mentre que l’espectacle de cançons Brassens debuta, son ai renas, aqueu bestiari vengut de l'arquipèu d'a costat, lei renas, una dei reintròduccions qu'a ben marchat eilà. E cuèchs au forn, vaqui un present de Nòstra Dama dei Vents que se ne'n lipan lei bregas. Coma faire rebuta a Jef ansin ?
03.01.07
Lo pontin
Lei taulas començan de s'enviscar d'una cira de candèla graissosa, cira calhada qu'a desgolinat d'eici d'eilà. Lei bogias an plorat son sadol. Son clafidas de bonhètas, lei toalhas de papier. Pasmens, d'esclaires naturaus ansin amb de bogias, de toalhas blancas fan dau romantisma, una idèa. Un refectòri transfigurat meme que la decò siegue mai que mai de papiers, es tremudat !
-Aquelei renas, se siam pas fachs raubar, valon ben nòstreis estècs de braus...De segur que vaqui un bòn tròc entre nautrei e aquelei de l'arquipeu vesin- ditz Dàvid, lo fustier en se lipant la mostacha .
Es a s'alispar lo fanau, lo bogre !
E apond :
-Aqueu de còp, venir tant luenh per tastar de renas que Jef a fach solelhar au fricòt, viès que de còp, bandir de bèstiari que venon d'alhors pòu ben s'endevenir...
-Verai beleu per lei renas bota a l'arquipeu de la desolacion, an colonizat. Es pas coma aquelei vacas d’aici que començan de pausar the big problem, mai que mai una mau-parada per leis aubatròs.
Ansin, en barjant, s'emplis un gòt de rotge que lo champ es pas encara arribat. Un gòt de Puech-lobier fatalament.
-Agacha aquesta vinassa, a que dos jorns de mai que l'aiga e pasmens es de Còstas d'a s'Ais, de vin de Venturi, dau tenament de la Legion, un vin de legionaris a la retirada...- s'esbramassa Fil totjorn reguergue. Fil qu'es un de Mostiers se l'i conei, a l'abituda de vins provençaus mièlhs causits.
-Mai agacha aqueu que monta sus lo pontin…ditz una vòtz mistolina de fons de taula. Lo metge gisclet s'es pas desguisat e a gaire de vòlha. A lo ventre de veiron meme per aquest còp de napa.
-O , lo jove meteò !
Guilhem comença de recitar de Villon, tot agolopat de serios e d’un grand linçòu blanc. S'es garçat la còrda au còu. A l'er un pauc acolhonit.
-Frères humains qui après nous vivez, n’ayez les coeurs contre nous endurcis car si pitié…
Aquò chanja dau cancan. La màger part deis ivernants contunhan pusleu de se congostar dau manjar, pron que lo grilhet canta, n'i a mai d'un qu'an bòna boca e lo Villon fa pas recèpta. S'avián agut de sonalhas au menton, ne'n aurián fach de bruch, aqueleis ivernants.
-Alòrs, t’agrada lo rena ?
L’ornitò se regala, lo rena, l'a entarrat leu fach : -Vira que viraràs, lo manjar es un dei plasers de la vida. De renas, anam pas renar, es un repais de Sant Crebassi... que vas vèire la seguida.
S'ausis dins l'esquina : -Diga, balha me'n enc’un pauc... per un còp que recebem una besingonha tant gostosa.-
E Guilhem contunha sus lo pontin :
-Et priez Dieu que tous nous veuillent absoudre...-
Puèi un grand silenci. Degun s’avisa perque, siegue un trauc de mementa, siegue un artifici de mesa en scena, vai te’n sacher…Leis ivernants escotan a mitat bota Jef se fai una peu de rire e degun saup se rigola dau recitant, de son trauc de memòria... o de son linçòu e de sa còrda au còu....
-Amb son susari, fa susar ! lança en galejant.
L'autre sus lo pontin sembla a l’aise coma lo gat que s’era laissat peçugar dins lo casier de lingostas l’autre còp. Un gat de la Cala qu'era vengut se faire un ventre de pèis : aviá la gola duberta mai que leis uèlhs. Era dintrat dins lo casier aganta-lingostas laissat sus lo rocàs e aqui devorava de faussas merlussas trocejadas que devián servar de pitança ai lingostas…Bota quand arribèt lo Jonh que se pensava de botar lei casiers a l’aiga, venguèt caluc de non poder s’escapar, lo gat. Un sabat de gat, trobava pus coma se podiá patusclar e virèt au dedins dau casier coma un fòle.
Non, Guilhem a lo trauc, a perdut son tèxt, se conei ara, li fa ren, leis ivernants son pas tant besuquets, se fan lo passatemps entre elei e d'esperelei. Aquò basta e son trauc aguèsse pas tant durat auriá dindat just, que balhava d'esmai, de ritme au desgrunar de la Balada dei penjats, alòrs, d'indulgència... Puèi ven l’ornitò. Eu, promier se rasclèt lo dessus de la clòsca coma fan per rintrar dins leis òrdres, un monge per rire e ara, es a cantar de Brassens amb Dàvid a la grata -95 fois sur cent-, va ben aqui ont l'a que de mascles. Es acompanhat dau cosinier, pas Jef, son colega, lo capdet de l'ivernatge, -La Sciència-.
Mai lo pus ambicios sarà per la fin, una peça de teatre -Lo darrier dei mèstiers- de Bòris Vian, una peça montada a bel esprèssi per Mid Winter e qu’a demandat mai de doas mesadas de repeticion, l’istòria d’un flic que ven se confessar pròche un avèsque. Aqui d’ivernants fòrça diferents an obrat ensems, James, lo reporter de la peça que de Bòris Vian se ne’n trufariá coma d'una pruna se son paire non l’ague conegut a Paris dins una escòla d’engenhaire, l’ornitò que fa l’avèsque, un avèsque qu’a un pauc virat monge adonc, es sensa soci, e puèi n'i a dos que venon de l'equipa meteò, son elei que son estats a l’origina de l’iniciativa e tot aquò s’endeven remirablament. Es pron ben jogat per dire lo verai, aqueu que fa lo flic es tanben un dei meteòs, Lulu un pauc pissa-vinaigre abitualament qu'es mai que just aqui…E lo James es totjorn egau, a totjorn d'ers d'un galapian que ven de faire un marrit torn e que se va faire peçugar leis arteus leu-leu. Larga lei rasons coma lei vacas de l'iscla pòdon largar de pets e aqui coma reporter, sembla d'aguer la clau sus toei : es naturau, es egau...Un gabian qu'auriá de cròia o pusleu un petreu que vendrà jamai aubatròs ! De lònga, a una beluga dins lei vistons que fin finala, degun lo pòu prendre vertadierament au serios. Imprudènt coma un ametlier dau planesteu de Valensòla, a tot vougut faire, tot tastat, tot coneisser : desempuèi la començança de l'ivernatge, es montat sus lo pònt dau lingostier de passatge, es estat un dei promiers de la mission a davalar a la catedrala d'Entrecastèu qu'es lo mite aqui, a descubert de baumas, a pausat lo pè sus l'iscla abandonada qu'es a costat e n'a tornat un fais de fòtos. E sempre, plen d'enfantolitge... A menat aqui dins sa caissa tot plen d'obratges per estudiar, lo bogre, bota a pas pron de vòlha e sembla mau partir per obrar ! Coma que vague, sus lo pontin, fa ben rire son mond ! Entre leis ivernants, una bòna partida se son desguisats, d'unei se son levats lei peus o pelats lei sorcius, viès un pauc lo tableu ! D'un autre latz, una ponhada fan lei reborsiers, lei rababeus. An pas vertadierament agut enveja de s’amusar en assajant d’amusar leis autrei. Elei, son demorats coma de costuma, lo metge beu promier qu'a gaire enveja de faire fèsta emai d'aquò es un pauc manja-melèta, lo tipe, va fau dire. Bota entre aquelei qu'an fach quauquaren, l'a un pichòt molon qu'an gardat lo desguisament de son espectacle, monge, repòrter, flic e lo chiefe de district, eu, s'es tapat en Tarzan (ren d’estonant, es sempre lo rei) emai una bòna partida que se son travestits. Emai d’autrei encara, la banda que voliá lo Lidò a l'entorn dau Jef e qu'an fenit per daverar lei jòias, elei son fieròts de sei capèus de carton que pòrton en auborant lo frònt, de capeus "hauts de forme", ben entendut...
04.01.07
Una nuèch de sòustici
-Salut a la 33-ieme mission, salut à tous, aux gorfous sauteurs d'Entrecasteaux, aux albatros fuligineux qui nichent dans les mousses du Fernand et aux belles otaries de la Cale...
Vòtz subreguda, còntrafacha, es lo - petit òme- ara que fa son cine e lo mond se regalan : Rogier, per un còp, a laissat de costat son baròmetre, sei termòs, son radiò-teòdolite e sei radiò-sondatges (aquò es tot un afaire la meteò, an de pan sus la canissa que beu promier, devon faire d’idrogena, es perilhos puèi se gonflar lo balon e quand lo mandan dins leis ers, an de lo seguir per pescar d’entressenhas de pressions, de temperaturas, totei menas de mesuras e tanben sa posicion, l’encaminament de la sonda que balharà lo vent d’altituda) bota, vaqui lo meteò vengut un vièlh enfant de la cara fronsida e de la barbassa blanquinèla assetat sus un ravan de cadiera nauta que laleja, que fa lo colhon en bracejant, en gambejant. Lo cap meteò, de Tarzan, a tombat lo desguisament e ajudat dau garagista qu'es acoconat darrier son esquina sota sa vesta, ben amagat, toei dos, te fan un personnatge de folia. Son lei gambètas dau garagista que te lo fan tant rabasset bota lo pus dificile es lo coordonar que mentre que l’un parla, l’autre gambeja e braceja qu’es pas de dire e de cotria. Un enfantolitge ! Aquesta vòtz trafegada per un còrs tant estequit fa s’estraçar de rire son mond.
Aqueu de meteò, fa flòri, abitualament de lònga a correr per agantar una emboligol entre lei dents (comprendre la decisa dau climat), ara, espanta son mond, caucanha e sei prepaus totjorn pron softs, vòu pas faire de pena en cu que siegue, son de biais. Leis ivernants espinchan Rogier coma d’enfants en tastant lei lingostas a l’americana e en se chimant lei botelhas de champ que se son destapadas a la perfin de la fin finala, per un còp, an drech a n'un vin que sauta dins lo veire, un vin daurat que dardalha, chima que chimaràs... E lei lingostas emai d’aquò totei frescas, son un chale a de bòn pescat au pichòt matin dau costat de Capitani. Leis ivernants, tot plen s’emparadisan. S'ausis dins lo chafaret :
-Meme que lei fonsors pròche l’iscla ne’n siegan clafidas, es malaisat d’aguer lo lassitge d'un bestiari ansin…
Beleu un pauc a despart, a la talvera, se son acampats lei reünionnés, una bòna còla de sieis, elei an demandat que l'i ague un cari tanben, son manjar tradicionau. E saràn pas lei darriers de s’abrivar pendènt aquesta nuech de fèsta e mai que mai quand Farinèta s’auborarà de sa cadiera devers tres oras de matin... e quand d'una vòtz poderosa, esplendida entonarà sa melopèa favorida :
-Petit Papa Noël, quand tu descendras du ciel avec des jouets par milliers…
Verai qu’es pas Nove mai dintrar dins l’ivern austrau après sant-joan, segur qu’es egau, nani...
Entretemps, dos borràs se son quilhats au beu mitan de la scena, tot lo mond compren que l’idèa deu venir dau cap-redactor dau -Tarin de l'otarie tarée-, lo Fil que cerca totjorn la nuèch dins leis armaris…Quora l'un, quora l'autre, dos personatges van nasejar d’aquestei sacàs, d’un còp de baguèta, lo promier que sòrt es trempa-lana, un moligàs de la còsta plena que son mond es suau, fau prendre ton temps, badalha abans de s'estirar plan planet mentre que lo sac d'a costat farà gisclar puèi una natura pusleu "time is money", ben bolegarèla, un personatge espid se volètz e qu'assajarà d'agantar la luna, vaqui un mime de Samuel Beckett -Actes sensa paraulas-. Lei comedians son l’ornitò, lo -roi z'oizo- coma dison lei reünionnés que fa lo bisnessman descabestrat e lo ròtle dau santi-belli es per Fil.
Subran, la leugieretat s’avalis. Fau ben dire qu’aquò suscita pas un estrambòrd de folia encò deis ivernants, aqueu tiatre de l'absurde, quauquaren que desrenja a bel esprèssi... A fach chic que lo mond son pusleu a faire la sauma. Après lo trauc normand, quand un colhon a copar au coteu (un serrapata aqui destacat, un d'aquelei peus longàs que profiecha d'aguer quitat l'armada lo temps d'un ivernatge per s'entinhassar), un qu’era de lònga a se planher de l’absència de fremas aduguèt una otaria sus lo pontin coma au circ, se prenènt per un domptaire, anatz pas creire que li aguèt ges de reguinhadas dau costat deis ivernants e que lo pichòt lobby ecòlo de l’iscla se faguèt un chut, aqueu de còp, non :
-Avètz pas lo drech de la faire rintrar aqui, siam dins una reserva naturala e vos lo rapelarem mai- s’esbramassèt, Guilhem que s’encanhava un còp de mai. Aquò meteguèt un pichòt malaise mai verai qu’aquelei bestias tant bravas avián ren de faire dins lo refectòri. Ansin, lo cap de district, un pauc geinat de donar rason a Guilhem qu’eran pas vertadierament colègas, se deviá d'aparar lo bestiari, era pas nimai son idèa naturala (auriá ben tastat una trocha d’uòus de gòrfo d'acatons), pasmens fuguèt oblijat d'afortir mai lo reglament dei terras australas e de faire rebuta a l'autre arlèri.
05.01.07
Destoscar un cabòt
L'escaufèstre entre ecolòs e aprendis-domptaires s'es pas empurat aürosament, la castanha auriá poscut tubar, lo mond se son apasimats e çò que fa l'unamitat ara es çò que fa ventre... Que lo mai miraclos dins aquest afaire de Mid-Winter es de faire mòuguda. Coma capitan de va faire lei cuistòts dins de condicions tant excepcionalas, fòra de tot que l'iscla abitada la mai pròcha (parli pas deis isclas ont se fa d'ivernatges) es a mai de 2500 km ? E pasmens...Lo cap-cosinier es un pèis, cadun va pensa. Es estimulat aqui, li agrada de faire de proèssas en mitan subantarctic. Se regala de carcular tot, per exemple pensar d'adurre sieis mesadas a l'avança un peçuc de safran que va participar a la recèpta d'aqueu cabòt de fons que se pescarà un jorn de segur, va pensa, e que fin finala se pesquèt. Caucanha bòrd qu'es estat un don dau capitani de l'Austral, lo chalutier que ven d'arribar per la campanha lingostièra. Adonc lo cabòt, toei son a li donar un er tant son perfum ensafranat e sa sabor requista dei grandei fonsors de l' Indian ne'n fan un grand moment...
Dàvid n'a lo menton tot enviscat de sauça, es ensafranat qu'ensafranat, aqueu de fustier...Se regalan.
Lo cap-cuistòt comandèt tot plen de positas a Paris, pasmens de còp, lo Marion-Dufresne que fa la rotacion entre leis isclas australas oblida un pichòt quauqua-ren, de còp meme tot un container pecaire, alòrs, fau tot comptar mai, verificar l'intèndancia mai quora òm va dins la chambra fresca, vesem ben que leis ivernants n'an per lei mesadas a venir, de viures, n'i a e n'i aurà. Ges de lagui. E puèi, levat lei saumons, leis espatlas d'anhèu e lei cuissòts de rena que venon de Kerguelen, per dessus lo mercat, l'iscla qu'es clafida de traucs dona la possibilitat de faire venir de liumes, tot beu-just au dedins, a la sosta dau vent. Estonants, aquelei jardins encafornats amb dedins quora d'aubres plantats au beu mitan, pomiers o prunieras, quora dins aquelei jardins-obriers, de caulets-flòris, de pòrris o de frasas coma au jardin fisat ai meteòs. Aqui, es sota terra, se li davala a l'escala, un traucàs ont li an pegat tres botas a la paret naturala ennegresida de basalte. Tres botas alinhadas que s'emplissan d'aiga quand plòu amb l'impluvium estingansat en dessus, pas colhon ansin quand rajarà, l'aiga de pluèia anarà drech dins lei botas e per lei secadas, n'i aurà pron per arrosar. Per quauqueis ivernants, esperar la venguda d'una rega de radis es vengut lo passa-temps, van faire lo jardin cada vèspre. E la carn me dirètz ? Per aprovesir leis insularis d'estècs de braus o de vacas, una pichòta ponhada d'ivernants se fan caçaires... a la carabina mai aquò sembla pas dubert en totei. Es lo cap de district que se'n entreva amb d'uneis amics sièus que se son reservats lo drech d'aquest rituau qu'es pas de crèire.
Ansin, quora davalas lo camin devers Dumàs, de còp, pòs rescontrar de vacas inèrtas, la garganta trencada e clafida d'un sang qu'a p'encara secat. De vacas qu'esperan lo maselier que lei va menar a la forca d'espelhatge dins gaire.
06.01.07
Comment prononcer le nom du blog ?
Emboligol, ce mot occitan ne doit pas se prononcer AMBOLIGOL, gol comme fol ou Gogol, surtout pas. En langue d'oc, dans la graphie classique, le o se pronce -ou- et pour ce mot, le l final ne se prononce pas. Alors, respirez un bon coup, restez zen, et dites INBOULIGOU avec l'accent sur le i du li, facile non et n'allez pas dire que ces occitans veulent toujours -agantar l'emboligol entre lei dents-...
07.01.07
Nati (danseuse en sanscrit)
J'ai vu l'été dernier à Rodez un spectacle "Nati" très étonnant : le chanteur Jan-Mari Carlotti dont le répertoire notamment de chansons troubadouresques est superbe était accompagné d'une nati, danseuse vêtue de mille gestes comme il aime dire, mimant ses textes au fil du chant dans une communion pleine de grâce et de ferveur. Il ne s'agissait pas là de collages entre deux arts, entre deux expressions issues de cultures différentes. Romances sanscrits et Cançons de troubadours se faisaient écho, les thèmes convergeant déjà (fin amor) et de plus, cette rencontre entre Inde du sud et Occitanie, entre la danseuse et son chanteur nous a proposé un moment de poésie raffinée d'une harmonie extraordinaire...