Tot d'una, un apèu, jòi, jòi, Orlhac, genta fugica que ròda, fachilhièira negra de neiènt, trevas pesugas dau temps d'ara, faus espaventaus espelhandrats ras la rota coma un mieg-cròc lèu engolit a l'estanquet dau temps passat, l'i siás mai, un còr plen de gaug e de memòria que desbonda, te vaquí mai en ribas de Jordana e lo japar te remonta a la cabeça.

-Cossi quò va ?

 -Lo voliá, lo voliá pas, lo petit òme...  lo voliá, lo voliá pas... lo desirava pas...

Atau cantavan dins lei balètis lei musicaires que te ne'n sovènes, de mond de l'IEO.
As tirat drech despuèi Rodés que fasiá l'estivada, (enfin biais de dire qu'aquò virava, n'en fai de bescontorns la rota, entre montar d'Estanh a Mont-Sauvi en passant puei per La Folhada coma dins lo temps) montas, montas dins lo verd país d'Auvernhe que de falhards te l'i fan d'ombrum puei davalas fin qu'a Orlhac amb tei sovenirs de convises, de rescòntres amb lo mond dau ròdol, de baladas en montanha, d'iverns orlhagués onte tot èra ennevassat per carrieras, de Caramentrants foligauds... e mai boriòls e pontis, aquelei tastas de bonur. 

As rescontrat un paure teisson de costat, estaloirat sus lo quitran ras la rota : de nuech, es estat fatalament tuertat (a n'aqueu bestiàri gosta-solet, tant l'i agrada de gratar camin dins lo sorn, davala de còps lei pendis tròp lèu). 5 ans de temps qu'as viscut aquí partènt de 1984 avans lo sant-miquèu per Provenca a n'aqueu moment que la paret de Berlin siguèt a mand de s'escrancar. Era ta segonda mutacion professionala, fugissènt lo centre de Paris, l'Almà per descubrir un autre bot de l'espaci occitan, l'autra montanha.
Onte son aquestei mots tant amats e tant amagats, lei mots occitans d'Orlhac e del Cantau ? Te fau cavar un bocin ai recantons de ta clòsca, pas ben òublidats de segur... La vila es enflorida e ensolelhada vuei, un plaser, e te carra d'èstre aquí coma dison aici. Au centre-ciutat, an montat un pichòt mercat, forra-borra un fais de bebèis, es lo vueja-granier.

L'Auvernhe te parla a la chut chut, ne'n aviam colectat de votz : de còntes que lo lop l'i ten lo ròtle mager, de cançons d'amor o de travalh, de racòntes dei paísans, de devinalhas de còps, de nhòrlas un pauc pebradas, mai pas tant gorrinas qu'aquò, enfin rarament, la pudor... Dins un vièlh ostau devers Badalhac, te sovenes d'aquelei gròs pans de la crosta dura que venián d'èstre tirats dau forn. Caminaviam benlèu en cèrca d'una memòria en trantalh, a mand de s'esvalir. 

-J'ai deux grands boeufs dans mon étable...

Enregistraviam de causas ansin amb Joan-Glaudi, anaviam au Fel, au país dels costa-vin onte d'amics venián de remontar la teulada de lausas dau secador. Un secador per lei castanhas !
Dins lei sovenirs, poncheja totjorn un pauc de tristum benlèu, es tant cantada la dolor e me fai pena de te veire lagremejar tu en te rementant de tei grands quora as destoscat un vièlh juèc vendut a la brocanta amb sei jetons tot ennegresits, placas e ronds de bòsc, te rapelant ton enfança d'estiu encò dei grands ...

Demorarai gaire, es un pauc pecat, just una prangièira emai una nuechada, lo temps de partajar un chicolon de vin, de vin del Fel, lo temps de tastar un bocin de Salern vièlh, aqueu tot fendasclat que lei vermes pichòts l'i an travalhat sa crosta, un pauc de carn salada, un cambajon benlèu  pas mai... L'i a ara quauquei nivas eilamont e d'oras puèi, sul pic, la plueja, un fotrau d'auratge, chavana orlhaguesa au bèu mitan de julhet.  Cal tornar a l'ostau encò de ton òste, galapian provençau, siás pus lo meteò qu'aviá d'observar cada jorn lo nivolum, qu'èra solicitat d'estiu, dau temps que fanavan, per prevèire la pluèia. De còps,  lei frònts èran de se seguir, aquelei perturbacions pròche-Atlantic que donavan de gròssei pluèias au ponent dau vòucan cantalian e fin finala fin qu'an balhat son nom au Puech Marin.

De nèu, d'aiga-nèu, de granissa, d'auratge, tot fai ventre. Te tòrna lo boogie-woggie d'aquelei dos iverns a de reng onte lei temperaturas avián davalat a mens 20,  de freg siberian s'èra instalat... 

Te saludi  Auvernhe nauta que dinda a mon èime coma un cançon dau Monge de Montaudon, monge ata... mai de vocacion alternativa : servir Dieu per sacerdòci benlèu tot en se metènt en bosca d'un autre latz, dins l'autre latin, d'un absolut de viure aquí, entre òmes e fremas, la questa amorosa que li faguèt una astrada de trobador.