Arnaud contunha de rebalar son maucòr, en esperant lo bateu, se pensa d'aguer perdut la partida aquest còp. L'aventura a falhit. Aquò se conei e s'avisa ben d'espereu que despuei de temps, leis autrei lo regardan d'un autre biais amb de compassion e de còps, mai crudelament, tot plen de pietat. E aquò es pas solament perque sei gautas se son cavadas, que d'anchòias, en plen morre, lo desfiguran en mascarant son agachada. Per astre, despuei una pichòta setmana, es reviscolat lo chivalier de la trista figura : la fatiga s'esvalis e cadun s'avisa que repren l'empenta a bèus uelhs vesents. Un ralh de lutz trauca la sauma qu'enneblava son èime. Fai caça a son maucòr meme s'es totjorn tant maigre, maigre coma un vedeu malaut, es embrutit. John qu'es estat tocat per aquest sembla-adolescent en trantalh l'a iniciat a n'un juec video qu'aviá recebut e que li agrada fòrça. Arnaud pron lèu li pitèt e venguèt son passatemps. E coma son a la talvera geografica de tot, Pedro ven a pena de recebre la segonda version de la Play Station 2 a la darriera rotacion dau bateu, la causida de logiciaus es pas tant alargada qu'aquò. Fai pas mestier de correr de lònga darrier l'ultima noveutat que vendrà lèu lèu un vielh ravan de logiciau. De tot biais, sus l'iscla, li serà pas, es pas besonh d'assaiar d'agantar l'emboligol entre lei dents... Jonh li diguèt que la Play de Pedro es tant flama que pòu telecargar tot en partent dau oèb, se pòu brancar sus de oèb-tv per exemple, li fai d'estampeu tanben per la darniera version d'un juec videò : -Last International Fantasy-. Lo mielhs per -lei guns- coma ditz, es de segur -Unreal Championship-. E amb aquò, n'a per un centenau d'oras a sagatar son mond. Un peis dei juecs videòs aqueu Jonh !

Arnaud assetat davant son escran tota la santa jornada, es donc a escotelar de mond, a sagatar de trevas. A retrobat d'esmai, se conei. Un esclaire enlumina sei vistons. Es tornat au combat. Arnaud s'es fach guerrier, testa clina, a retrobat, l'arma au ponh, un sentir de guerrier, o pusleu aqueu de son personatge virtuau. Es una mena de mercenari encargat d'una mission, virtuala per lo còp... Deu faire un chaple, sagatar un a chac un un fais de maufatans. S'amusa, se regala. Espinchar, s'escondre, acanar, "warrior" d'una guerra de farfantèla dins un itinerari d'andronas e de plaças ensabladas d'una ciutat imaginaria d'orient. Avança a paupas, pipat, la paur au ventre, avança aqui dedins dins son deliri qu'es vengut actor tot en s'encaminant dins l'esmarrador. A retrobat lo gost de viure, una estetica estranja dins sa solituda. Fai targa a son morbin. Tòrna eròi, li enchaut que siágue virtuau, es l'eròi d'un paure videò-juec onte se balança de granadas desgopilhadas dins lei bregas de l'enemic. La ficela d'un saucissòt que pendola davant l'escran de l'òrdinator tapa lo frònt, fasent una sembla-mecha de pèus a n'aqueu de l'escran, son doble. A ben idèa qu'a zapat l'ivernatge, son viech.

Quand Guilhem s'inicia amb eu ai juècs videòs, Gracchus ronha :

-Es d'afaire dau lòbi militari e industriau de mei colhas, aquelei salopariás...

Un silenci. Arnaud, Jonh e Guilhem s'endevenon ben ara, colegas de consòla. Bèu promier, Arnaud riscava de lei regardar coma s'eran flics puei s'es avisat pron lèu de son amistat.

Es un biais, l'ivernatge de fugir aquest mond de la caserna que l'agantava a la garganta, lo metge de caserna qu'espera dins son bureu la guerra. N'aviá pron tanben de França, de l'abituda qu'avián de te telefonar de vespre, marqueting o sondatge. Era en  fugida d'una societat dau pareisser onte la consomacion senhorejava amb lo pòrtadis, la veitura electronizada, l'ordinator, l'escran plasmàs e tot lo sant frusquin. Au sieu, es pus a l'aise onte que siágue, ni davant la tele, ni sus l'autòrota, ni a frequentar, ren... E encara mens a butar lo cadi e Paris... Lo ciele sorn de la capitala, aquelei rababèus qu'emplisson lo metrò, de mond en aias per ren. Se soven d'un matin d'autone, entre regardar una filha, pron jova que se destriava dins lo compartiment amb sa rauba enflorida e sa cara dardalhanta, s'assetèt davante e tre que li sorriguèt, quatecant, clinèt la testa mecanicament, la pichòta, faguèt coma leis autrei sens pus jamai crosar son agach. Era ela tanben dau tropeu panurgian e sentiá que faliá seguir. Aqui, comprenguèt que Paris, era fenit... Aquò lo rende pròche de Guilhem que lo velha coma un mossi bota, eu s'estona d'èstre tant pipat per aquelei juècs videòs tant colhons a posita...Venon una tissa, li passan d'oras, deslieurat de la realitat. Li rauba son temps, pieger qu'una preguiera... Ivernatge davant l'escran. Ren que giscla dau rasonar dins aquesta virtualitat qu'espotis de cadabres  e que maca de mond. Li fai miranda a Arnaud. Retròba una alenada coma se reconquista beleu la glòria que l'a abandonat. Amb lo vituau emai sei guns, sei cotelàs, tot son çaganh, aquò lo quilha e s'escafa ansin de sa clòsca lo sentir doloros que lo secuta. Una idèa.